9 września 2025 r.  Wczoraj byłam pierwszy dzień pracy po długiej przerwie. Już w południe żałowałam, że nie skorzystałam z oferty dłuższego zwolnienia. „W nocy ból głowy na pewno się odezwie” – pomyślałam, gdy o szesnastej zamykałam drzwi biura. Wiem, że nie powinnam przywoływać takich myśli. Po pracy wracałam do domu autobusem. Pierwszy raz w…

07.09.2025 Mama, in ein paar Tagen wirst du siebzig – und ich fünfzig. Vor kurzem habe ich ein Foto von dir gefunden. Gar nicht so alt, aus dem Jahr 2019. Man sieht, dass die Jahre dich eingeholt haben, aber dein Gesicht war damals noch voller, nicht so von Schmerz gezeichnet, und dein Lächeln war noch…

07.09.2025 Mamo, jeszcze kilka dni i skończysz siedemdziesiąt lat, a ja pięćdziesiąt. Kilka dni temu znalazłam twoje zdjęcie. Wcale nie takie stare – z 2019 roku. Widać, że goni cię starość, ale masz jeszcze pełną twarz, nie tak pomarszczoną bólem, i uśmiech niewykrzywiony cierpieniem. W oczach błysk. Włosy rozwiane, grzywka jak zwykle niesfornie opada na…

05.09.2025 Ich merke, dass es mir wieder schwerer fällt zu schreiben, weil ich ab Montag zur Arbeit gehe. Schon jetzt denke ich daran, was mich dort erwartet. Sechs Wochen war ich nicht da. Es fällt mir schwer, meine Gedanken zu ordnen, den ersten Satz zu beginnen. Themen habe ich viele. Ich nehme noch immer vieles…

05.09.2025 Widzę, że coraz ciężej mi się znowu pisze, bo od poniedziałku idę do pracy. Już teraz myślę, co na mnie czeka. Nie byłam tam sześć tygodni. Ciężko mi zebrać myśli, zacząć pierwsze zdanie. Tematów mam wiele. Nadal wiele rzeczy zauważam, które mogłyby być inspiracją. Słyszę strzępki rozmów, takich jak na przykład ta dzisiaj rano,…

5. September 2025 Die Nacht war unruhig. Wieder träumte ich von der Liebe. Ein wiederkehrendes Motiv in meinen Träumen: Ich bin immer mit jemandem zusammen, dem ich um jeden Preis treu bleiben möchte, und zugleich gehört mein Herz einem anderen. Diese Nacht ging die Geschichte im Traum am weitesten: Fast wäre ich mit diesem wirklich…

5 września 2025 r. Noc była niespokojna. Znów śniło mi się o miłości. Powracający motyw w moich snach: zawsze jestem z kimś, komu pragnę dochować wierności za wszelką cenę, a jednocześnie moje serce należy do kogoś innego. Tej nocy historia we śnie zaszła najdalej: niemal odeszłam z tym naprawdę ukochanym mężczyzną. Nie pamiętam zakończenia, obraz…

03.09.2025 Heute Morgen habe ich den Text von gestern fertig geschrieben. Nicht besonders gut. Irgendwie fehlt ihm die Kohärenz. Und sprachlich stolpere ich auch, man sieht es an den vielen Durchstreichungen. Ich schreibe seit einiger Zeit intensiv. Zwei, vielleicht drei Jahre. Ab und zu eine Pause. Keine Inspiration. Leere im Kopf. Widerwille, oder vielleicht einfach…

Dziś rano skończyłam wczorajszy tekst. Nienajlepszy. Jakoś brakuje mi w nim spójności. I językowo też się potykam, widać to po licznych skreśleniach. Piszę intensywnie od jakiegoś czasu. Ze dwa, może trzy lata. Od czasu do czasu przerwa. Brak weny. Pustka w głowie. Niechęć, a może zmęczenie. Ostatnio obserwuję, jak siły fizyczne albo przemęczenie wpływają na…

2. September 2025 Heute hatte ich so viele Ideen für Texte… Wenn ich ein Notizbuch und etwas zum Schreiben dabeigehabt hätte, hätte ich all meine ungekämmten Gedanken am Ende des Tages gesammelt und ihnen eine Form gegeben. Und so? Laufe ich durch die Welt mit dem Kopf in den Wolken, die Augen weit offen, nur…

2 września 2025 r. Tyle miałam dziś pomysłów na teksty… Gdybym nosiła przy sobie notes i coś do pisania, wszystkie moje nieuczesane myśli zebrałabym na koniec dnia i nadała im formę. A tak? Latam po świecie z głową w chmurach, oczy szeroko otwarte, tylko uszy staram się nie nastawiać na dźwięki. Zwłaszcza na głosy. Ludzkie…

30. August 2025. Fortsetzung der Fortsetzung. Ich bin wohl in den Strudel des Schreibens geraten. Strudel. Das ist genau das Wort, das sich den ganzen Tag durch meine Gedanken und Beobachtungen zieht. Heute sage ich mir immer wieder, dass ich nicht erneut in den Strudel von Pflichten, Handeln, Funktionieren geraten will… Ich sitze nun schon…

30 sierpnia 2025 r. Ciąg dalszy dalszego ciągu.  Chyba wpadłam w wir pisania. Wir. To jest właśnie słowo, które przeplata się cały dzień przez moje myśli i spostrzeżenia. Dziś sobie powtarzam, że nie chcę wpaść znowu w wir obowiązków, działania, funkcjonowania… Siedzę w domu na zwolnieniu już piąty tydzień. Tak zawirowało mi trochę w życiu…

Manchmal ist der Morgen, der mir zum Schreiben am geeignetsten scheint, gar nicht der, der voller Eingebungen ist. Mitunter muss man ein wenig durch die Welt streifen, sich umsehen – oder auch nicht. Vielleicht genügt es, die Augen weit zu öffnen wie ein Fenster beim morgendlichen Lüften eines durchgeschwitzten Schlafzimmers. Und einfach loszugehen, ohne Erwartungen,…

Czasami ranek, który wydaje mi się najodpowiedniejszy do pisania, wcale nie jest wylewny w natchnienia. Niekiedy trzeba się pokręcić po świecie, porozglądać, a może i nie… Może po prostu otworzyć oczy szeroko, jak okno na poranne wietrzenie przepoconej sypialni. I iść przed siebie, bez westchnień, bez oczekiwań za tym szczególnym momentem, wartym uchwycenia, godnym skreślenia…